As I was falling in line for buying a ticket in the Mrt station, specifically Cubao station, I saw this lady, she was standing there while repeating these lines..

“GoodAfternoon po. Donation lang po para sa redcross.”

Maraming beses na akong sumakay ng mrt at lagi silang andun and yet ngayon ko lang sila napansin.

I saw the lady’s face. tagaktak siya ng pawis and nakatayo lang siya I don’t know kung ilang hours na at anong malay ko pa kung hindi pa siya kumakain.

While ako. Napaka impatient na kasi ang haba ng pila sobrang init pinapaypayan ang sarili ko dahil tagaktak na rin ako ng pawis. At hindi na maipinta ang mukha ko.

Dahil ayokong naiinitan. Sino ba namang my gusto tama?

Pero still ang babaeng ito walang bahid irita or pagsusungit pa rin ang mukha. She still tend to smile to every person na nakapila just to ask for a little amount of money.

But hell yeah, but why am I saying this? do I care? what if I do? So what? right?

Maybe it doesn’t make sense to others but for me it does.

Imagine, they were standing there for hours repeating their lines over and over again. Nagaantay na may pumansin sa kanila at maghulog na kaunting barya sa bawat taong bumibili ng ticket sa mrt. And kung tutuusin, hindi pa nga sa kanila mapupunta yun eh. Dahil sa RedCross yun. Anung malay ko kung volunteer pa sila.

but then what do they get? Nothing. Just nothing.

Deadma. Kibber. Hindi sila napapansin. Kung meron man iilan lang.

Well, kasama ko dati sa mga hindi pumapansin sa kanila. Yung sukli ko from buying the ticket imbes na ihulog ko sa lata nila. bnubulsa ko pa. Pambibili ko ng mentos or maxx. Fcuk. I realized that I was a selfish cow.

Pero that day. I was strucked sa mga bagay na naobserbahan ko..

Napakaswerte ko (natin), I’m not in their place na tumatayo ng ilang hours tinitiis ang gutom, uhaw, pawis, at pagod para lang sa kaunting barya na hindi rin naman sila ang magbebenefit.

At ako eto, Ang tangi ko lang gagawin upang makatulong ay maghulog ng barya. Kaunting barya na maaring makapagsalba ng buhay ng iba. Hindi pa ntin magawa.

And there. A smile formed in my face.

Kaya nung turn ko na..

As I dropped the coins into that can. I felt at ease. Hindi nasayang ang pagngiti ni ate at ang kanyang laway sa pagsasalita.

And the thought na nakatulong pa ko sa mga nangagailangan.

Ang sarap pakinggan ng

*maraming salamat po*

simpleng salita.

simpleng bagay.

pero kapag tinamaan ka.

Ang laking bagay. Tagos puso.

Magaan sa pakiramdam ;)